فرودین آمده امروز به رخسار دگر

گلفروشان به خروشند، به بازار دگر

شوق و شوری دگر و گل دگر و نغمه دگر

گل شکوفا شده در سنگر دین بار دگر

خوش خبر آمده، چاووش بهاران شنوید

عندلیبان به فغانند به گلزار دگر

باغبانی‌ست در این باغ که گلزارش را

بهر دیدار سزد، دیده بیدار دگر

هاجر کعبه مقصود در این طی طریق

ز صفا آمده تا مروه به رفتار دگر

این زمان با علم عشق نگر دشت به دشت

می‌رود قافله با قافله سالار دگر

کاروان می‌رود و در خم هر ره گیرد

پرده آن واقف اسرار ز اسرار دگر

(شادروان سپیده کاشانی)

نوروز ۱۳۸۶ را به همه هموطنان تبریک می گویم و امیدوارم سال خوبی برای همگان باشد

نوروز جشن فرهنگ و هویت

نوروز جشنی است برخاسته از ایران و به هیچ قوم و مذهب معینی بستگی ندارد. نوروز با آریایی‌ها وارد ایران نشده است، بلکه آریایی‌ها آن را از مردم فلات ایران گرفته اند. بنابر این نوروز یک جشن سرزمینی است نه جشنی متعلق به قوم یا مذهبی معین. برخی گمان می‌کنند که نوروز یک جشن زردشتی است، در حالی‌که اصلا" چنین نیست. زردشتیان نیز همانند بقیه مذاهب، نوروز را به عنوان یک جشن ملی پذیرفته اند.

نوروز جشنی فرهنگی و ملی است و بازندگی مردم پیوند دارد. چیزی در آن وجود ندارد که اقوام و مذاهب مختلف با آن مخالفت کنند، به این جهت نوروز با « پیدایش اسلام » به ویژه در مذهب شیعه، مهر تأیید خورد. ارتباطی که نوروز با  مذهب شیعه دارد، خیلی بیشتر از ارتباطی است که با مذهب زردشت دارد. به روایتی، روز عید غدیر را که حضرت علی ( ع) به ولایت منصوب شد، با روز عید نوروز مصادف بود.

حدیثی است از معلی بن‌خنیس که گفت: روز نوروز بر حضرت جعفر بن محمد صادق (ع) درآمدم، فرمود: آیا این روز را می‌شناسی؟ گفتم: این روزی است که ایرانیان آن را بزرگ می‌دارند و به یکدیگر هدیه می‌دهند.

پس حضرت صادق (ع) فرمود: سوگند به خداوند که این بزرگداشت نوروز به علت امری کهن است که برایت بازگو می‌کنم تا آن را دریابی، پس گفت: ای معلی، روز نوروز روزی است که خداوند از بندگان خود پیمان گرفت که او را بپرستند و او را شریک و انبازی نگیرند و به پیامبران و راهنمایان او بگروند. همان روزی است که آفتاب در آن طلوع کرد و بادها وزیدن گرفت و زمین در آن شکوفا و درخشان شد. همان روزی است که کشتی نوح در کوه آرام گرفت. همان روزی است که پیامبر خدا (ص)، امیرالمؤمنین علی (ع) را بر دوش خود گرفت تا بت‌های قریش را از کعبه به زیر افکند. چنان که ابراهیم (ع) نیز این کار را کرد. همان روزی است که خداوند به یاران خود فرمود تا با علی (ع) به عنوان امیرالمؤمنین بیعت کنند. همان روزی است که قائم آل‌محمد (ص) و اولیای امر در آن ظهور می‌کنند و همان روزی است که قائم بر دجال پیروز می‌شود و او را در کنار کوفه بر دار می‌کشد و هیچ نوروزی نیست که ما در آن متوقع گشایش و فرجی نباشیم، زیرا نوروز از روزهای ما و شیعیان ماست. (بحار – جلد 24)